Έφη Μαρία Παπία | Κοπεγχάγη

Και ανταριάζει πάλι ο ωκεανός, φουσκώνει συνθλίβοντας τις σκέψεις μου, σχίζοντας τον ορίζοντα με στραβές γκρίζες πινελιές, υγραίνοντας τα σύννεφα που πλέουν σαν καμένα αποκόμματα στο σκηνικό της μοναξιάς μου. Τα χείλη  στέγνωσαν πια και ας ουρλιάζω στον πνιγηρό αέρα αναζητώντας τη μορφή σου. Στο γκρίζο αρμόζει το πορφυρό, στη μελαγχολική θέα της στεριάς μου […]