Αλεξάνδρα Τηλιγάδη | Επτά ποιήματα

[Ρυτίδες της γης] βράδυ με ζακέτα σε ταράτσες αραδιάζοντας αναχώματα πληγωμένων ερωτικών αγκαλιών θυμωμένοι αγγελόμορφοι πελεκάνοι της Δαλματίας κοντοστέκουν είναι νωρίς ακόμα θεριεύουν ρυτίδες της γης͘ είναι που τ’ αποδημητικά πουλιά κάνουν τέτοιο θόρυβο…   [Ηλύσια πεδία] πλανόδιες σκιές σαν φωτογραφία με τη ψυχή στο βλέμμα σε αιώνια άνοιξη τώρα μ’ ολάνθιστα λιβάδια καθήμενοι σε […]

Δημήτρης Καρπέτης | Αυτοσχεδιασμοί…

Ατενίζουμε το θαμπό φως, τον άγνωστο βυθό, τα λουλούδια στο βάζο μαραμένα να ικετεύουν για λίγο νερό. Ασθμαίνοντας ταξιδεύουμε μέσα στις νύχτες, ο φόβος αποξένωσε τις ανάσες, το χαμόγελο στα μάτια μας. Μεσουρανούν τα συναισθήματα σπίθες στης ψυχής τα άδυτα. Αυτοσχεδιασμοί στον έρωτα, μια στάλα θηλυκότητας αρκεί για να χωρέσει τα αδιέξοδα χρόνων.   Ο […]

Εύα Πετροπούλου – Λιανού | Οι άλλοι

Σαν εκείνο το πρωί, σαν τα πρωινά που ο καθένας ζει μια φορά σε όλη τη ζωή. Έπειτα ένα τίποτα. Η ζωή , ασταμάτητο ρολόι. Οι δείκτες, στιγμές υπάρξεως μοναχικές. Στην αμμουδιά, τα ψαροκάικα να αγναντεύουν την όχθη του χωριού. Και έκανε τόση ζέστη. Για μιαν αγάπη να γίνεις φονιάς. Για μια φιλία να προδώσεις. […]