Δημήτρης Παπαλιάς

Το δωμάτιο παραμένει σκοτεινό ακούγεται ακόμη και η σιωπή του το τραπέζι στη μέση εποπτεύει περιμετρικά την απόσταση που χάραξαν οι γραμμές που πάντα ήταν ευδιάκριτες ακόμη και μετά τη δύση του ήλιου δύο καρέκλες υπομονετικά αναμένουν – η μια με σπασμένο το ένα της πόδι – την προαναγγελθείσα ματαιωμένη άφιξη τα ξύλα του πατώματος […]

Κάποιες φορές μου επιτρέπονται ελάχιστα μικρές απολαύσεις όπως λόγου χάριν να αγναντεύω τον ήλιο χωρίς να είναι θολό το τοπίο από την κάπνα της φωτιάς που έβαλε ο συνήθης οικοπεδοφάγος ενώ οι επαΐοντες αυτοσυγχαίρονται για τις αλλεπάλληλες αποτυχίες τους. Ρωτάω για τα νέα από το μέτωπο και συ εξακολουθείς να στριφογυρίζεις αδιάφορα αναμασώντας ξανά και […]