Por la gloria

Απουσίες και θαύματα, πόνος και δόξα

Τι λέτε, να μιλήσουμε σήμερα για τα φιλμ της ζωής μας. Με την αφέλεια εκείνου που δεν μπορεί παρά να είναι υποκειμενικός εμπρός στις ταινίες και τα κορίτσια που αγάπησε. Να μιλήσουμε δίχως επιχειρήματα, για εκείνο που μας αρέσει, για μια ατάκα, για κάποιον χαρακτήρα που μας συγκίνησε περισσότερο από τους άλλους, λόγω του αδέξιου φερσίματος, του πιο τέλειου λάθους του. Τι λέτε να μην πούμε τίποτε, απλά να χαθούμε μες στο σελιλόιντ που λέει περισσότερα από εμάς για τον εαυτό μας. Δίχως εμάς τα βιβλία, οι ταινίες, τα έργα τα θεατρικά, δίχως εμάς να διεκδικούμε από τη θέση μας μια στάση απέναντι στα πράγματα, δεν υπάρχουν και δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε. Καλύτερα να γελάσουμε με ένα αστείο, με μια στιγμή ολοδική μας λίγο πριν αρχίσει το φιλμ ή στο φινάλε του που μας αφήνει αμήχανους, όπως ένα φιλί, ένα πρώτο, ξαφνικό σαν κεραυνός φιλί καθώς το κοινό γυρίζει τελικά την πλάτη του στους ήρωες και σε μια συνηθισμένη ζωή επιστρέφει. Να μην πούμε τίποτε καλύτερα για αυτή τη στιγμή, για όταν τελειώνει το φιλμ και η Κυριακή στάζει στα πεζοδρόμια και τις πινακίδες που νομίζω πως διαφημίζουν τον χειμώνα. Τι μελαγχολικό να ζητά κανείς να περπατήσει μες στο σκοτάδι ως την καρδιά του.

Να μιλήσουμε, όχι μόνο για φιλμ, να πούμε για πράγματα φανταστικά, όπως μια θαλασσινή πορτοκαλιά γεννημένη στα μάτια ενός ποιητή, να πούμε για μας, τίποτε για τα νέα μας, για εκείνο που πετύχαμε ή για τ’άλλο  που δεν καταφέραμε. Απλά να μιλήσουμε, σαν τα ολιγοσέλιδα βιβλία με στίχους που λένε μόνον όσα πρέπει. Να προλάβουμε να πούμε τα ουσιώδη, πριν μας ξελογιάσει από την αρχή η έξαλλη τροχιά μας. 

Να μιλήσουμε, με πόνο και δόξα, με συλλαβές από αίμα και συντρίμμια από ναυάγια. Αντίδωρα της θάλασσας, μέρες δαπάνες. Μες στην τόση φασαρία της καλοστημένης ζωής, της σπουδαίας καριέρας, κάτι που ραγίζει παραμένει αδιόρατο. Και όμως, σαν μια δύναμη που δεν περιμένεις πως μπορεί τόσα πολλά, βαθαίνει το ρήγμα ανάμεσα σε σένα και εκείνο που δεν θα γίνεις ποτέ. Τότε πεθαίνεις με πόνο και δόξα και τραγουδάς με πόνο και δόξα και σαν χιονισμένος καρπός μες σε φλοιό πένθους μια ευκαιρία ζητάς. Και επιστρέφεις σε ότι σε πόνεσε περισσότερο, με πόνο και δόξα μες στην τέλεια ζωή σου. Αν θέλεις να λέγεσαι ποιητής πρέπει με πόνο και δόξα να δίνεσαι, ένας αρχάγγελος με το τραύμα του ανοιχτό. Πέρνα από της ζωής σου τους σταθμούς, τις διευθύνσεις, τους δρόμους της ενηλικίωσης που πέφτει σαν χιόνι σε μια μονότονη εποχή. Να τραβήξεις τα λευκά σεντόνια που σκεπάζουν τις μέρες σου θέλει πόνο και είναι κάτι σαν δόξα, ένας αμετάδοτος ήχος που επιστρέφει όλος σένα, κάτι απ’αγάπη που ζει μέσα σου, να ξέρεις πως παίρνεις λέει τον δρόμο που θα σε πάει ως την ανθρωπιά σου. 

Να μιλήσουμε για φιλμ. Για σκηνές τραγικές, για ανθρώπους, τόσο ξένους και τόσο δικούς μας. Ανθρώπους που χάσαμε εντός μας, πένθη δικά μας, εαυτούς μας. Να μιλήσουμε για φιλμ, μα με πόνο και δόξα, παρακαλώ, θεοί που πέσανε έκπτωτοι και ολόγυμνοι, μα τίποτε δεν άλλαξε στον κόσμο. Με πόνο και δόξα, παρακαλώ, αλλιώς τίποτε να μην πείτε και ας συμφωνήσαμε στην αρχή, πως σήμερα θα μιλήσουμε για τα φιλμ της ζωής μας, για εμάς τους ίδιους που τίποτε δεν έχουμε πιο δικό μας, από τους ήρωες μας.

 Α.Θ

https://www.youtube.com/watch?v=wLrTQd1dba0