Αντρέας Μαντάς | Δεύτερη Φάση / Work in Progress #25

© Αντρέας Μαντάς

Ποιός μπορεί να προσθέσει στη γλώσσα τόση γη, ώστε η βαρύτητα της να μειωθεί και να απελευθερώσει το περιεχόμενο;

Αυτό το γκρίζο μισοσκόταδο.

Κ’ γω βρίσκομαι σ’ ένα πλήθος ανθρώπων πάνω σ’ ένα είδος ράμπας.

Που είναι οι λόφοι;

Κι αναρωτιέμαι αν θα πάρω κάποια στιγμή άδεια από την σταύρωση.

Και θαμπώνουν τα μάτια της κοπέλας.
Και οι φωνές των ζώων δυναμώνουν.
Και το σπίτι είναι σαν πληγωμένο αμάξι.

Και γυρίζω σαν τον δίσκο στο πικάπ.

Και θα διακλαδιστώ μέσα στο πλήθος.
Και θα διακλαδιστώ μέσα στα θαμπά μάτια.

Όλα αυτά για την κοντινή μου Ανάσταση.

Πολιορκούμε το μυστικό.
Το οποίο πλέον δεν παίζει κρυφτό μέσα μας.
Και παγιδεύουμε τους μικρούς Αγγέλους.
Που μόνο αυτοί ξέρουν.
Κόκκινη λωρίδα τους φοράμε στο λαιμό.
Στο άκακο τους λαιμό.

Τόσο αργά.
Ακόμα πιο αργά.
Σαν βιβλικές χελώνες, αργά, σηκώνουμε την μοίρα μας.

Κι η αγωνία ένα τίποτα.

Κι ο πόνος μια χαζή μέλισσα.

Και
ο Robert Saint Loup 
με τον μανδύα της σιωπής του
σαρώνει
το
δάπεδο.
Περιοχή συνημμένων

*Ο Αντρέας Μαντάς είναι Ηθοποιός και Καταστασιακός.