Αντρέας Μαντάς | Δεύτερη Φάση / Work in Progress #19

© Αντρέας Μαντάς

Ο ηλίθιος αριστερόχειρας κάνει την αυτοκριτική του στην Λοκρίδος.

Κι είμαστε ένα τίποτα.
Κι είμαστε τα πάντα.

Γι’ αυτό το νήμα γίνονται όλα.

Γι’ αυτό υφαίνουμε.

Και η γυναίκα που έτρεχε στο δρόμο μου είπε : Σου συμβαίνει συχνά να κάνεις τέτοια λάθη;

Όχι, λέω.
Η χθεσινή μηλόπιτα έσβησε τη μνήμη.

Νομίζω.

Αλλά τα τρύπια παπούτσια της γυναίκας που μου ζήτησε ψιλά,
δεν μ’ αφήνει.

Το τσιγάρο του πρόσφυγα ντυμένου υδραυλικού, 
δεν μ’ αφήνει.

Ο άξεστος χοντρός που σκαλίζει το στόμα του πάνω στο παπάκι,
δεν μ’ αφήνει.

Η γριά που σταυρώνει τους γύφτους στο δρόμο,
δεν μ’ αφήνει.

Ο κόσμος τελειώνει στο πρόσωπο του κοριτσιού με τη γαλάζια ομπρέλα.

Τα πουλιά στην Πλατεία Αμερικής.

Η μάνα που ρώτησε το παιδί της αν κουράστηκε και αυτό της απάντησε : όχι, ζεστάθηκα.

Δεν μ’ αφήνουν.

Το κοριτσάκι που φώναξε μέσα στο τραίνο : Ας χαρούμε τη ζωή !

Τα ψέματα στην οδό Χέλντραιχ.

Δεν μ’ αφήνουν.

Πόσο θα θελα να βρίσκομαι μαζί σας, μακρινοί μου γαλαξίες.

*Ο Αντρέας Μαντάς είναι Ηθοποιός και Καταστασιακός.