Αντώνης Τσόκος | Ημερολόγιο Πέμπτου ορόφου #1

Φιντέλ ο Γάτος


Καθημερινά χάνω μέρος των αισθήσεών μου. Τα μάτια μου επαναλαμβάνουν το ίδιο τοπίο.  Προ εγκλεισμού,  κάθε ξημέρωμα ήταν διαφορετικό.  Φαίνεται πως η φρεσκάδα εκείνη  ήταν προϊόν συναναστροφής και περιπλάνησης. Ήταν ο ιαματικός  αέρας της πλατείας Καρύτση, οι Κυριακάτικες παρτίδες Scrabble στην Πλάκα.

Τα μάτια κινηματογραφούν στο παρασκήνιο και προβάλουν τις εικόνες όταν οι αισθήσεις βρίσκονται εκτός λειτουργίας. 

Το μεγαλύτερο μου πρόβλημα είναι το φως. Δεν μπορώ να διαχειριστώ το ποσοστό ήλιου που μου αναλογεί. Ο μοναδικός λόγος για τον οποίο τα πλάσματα επάνω στη γη δρουν ομαδικά, είναι ο ήλιος.

Τις τελευταίες μέρες τα μάτια μου κινηματογραφούν ελάχιστα. Στις λιγοστές πατημασιές στην άσφαλτο η διάθεσή μου αλλάζει. Χθες, επισκέφτηκα την εντατική της γειτονιάς. Να προμηθευτώ μακαρόνια,  φρούτα και μπισκότα. Οι γιατροί – ταμίες και οι νοσοκόμοι -πωλητές ήταν εξουθενωμένοι. Οι νεότεροι ασθενείς σχεδόν τρομοκρατημένοι. Μόνο οι ηλικιωμένοι έδειχναν αισιόδοξοι.

Εκτός εντατικής νιώθω σαν όμηρος σε ληστεία τρένου. Κάποιοι το παρακάνουν με τις μάσκες, αλλά έχει γούστο. Ο τελευταίος άνθρωπος που άκουσα να μιλάει για ληστείες τρένων ήταν ο Περικλής. Ένα απόγευμα πριν χρόνια στον  Μωβ Σκίουρο. Ξέρετε τι θέλω να κάνουμε, είχε πει. Να φτιάξουμε μια συμμορία και να ληστεύουμε τρένα».

Το πρώτο πράγμα θα που κάνω μόλις τερματιστεί ο εγκλεισμός είναι μια ληστεία τρένου.  Θα κλέψω τα μαντήλια των επιβατών της πρώτης αμαξοστοιχίας που θα βρεθεί στο διάβα μου.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι οι γάτες δεν έχουν αλλάξει καθόλου τις συνήθειές τους. Η Δραχμή αγαπάει σαν να μην υπάρχει αύριο κι ο Φιντέλ εξακολουθεί να κοιμάται αγκαλιά με τον Καρούζο.

Στον Πέμπτο όροφο ο ήλιος δύει.