Νικόλας Περδικάρης | Το πορτοκάλι της ερήμου

 Σε νιώθω στα κόκκαλά μου όταν έχει υγρασία, μα και όταν κάνει ζέστη, μεσ’ το κατακαλόκαιρο, σε νιώθω να κυλάς εκεί μέσα, στην οστέινη μάζα κάτω απ’ το δέρμα μου, με επιδέξιες φιγούρες τρυπώνεις… …Πριν να φύγουν για μια τρυφερή βόλτα στο χωριό, οι γέροι γονείς μου, που τώρα ξαναθυμήθηκαν τα νιάτα τους, έδωσαν ευχή […]

Νικόλας Περδικάρης | Tesla Roadster

Μυστήρια σκόνη με τίναξε ως απάνω, Τσιρού. Δεν ξέρω πώς ευχήθηκα να ήμουν κάτι  τόσο λαμπερό, τόσο αστραπιαία γρήγορο, ώστε να μην αντιληφθώ ούτε εγώ ο ίδιος τη μεταμόρφωσή μου. Τι είμαι; Είμαι χάλυβας;  Αλουμίνιο, σίδερο φτηνό; Μια εξάτμιση μόνο σαν την απόληξη σόμπας;  Να σκεφτείς ότι δεν έχω καμιά σχέση με το διάστημα.  Μέχρι […]

Νικόλας Περδικάρης | Διαμάντια στα μάτια του

Έχεις δει ποτέ τις μανάδες που στέκονται πίσω από τις κουρτίνες ν’ αποχαιρετίσουν τα παιδιά τους καθώς φεύγουν για δουλειά; Έχεις δει ποτέ αυτούς τους γιους και τις κόρες που σκύβουν διασχίζοντας με βλαστήμιες το πεζοδρόμιο, πέντε ή δέκα λεπτά πριν φτάσουν στο γραφείο; Μόλις τόσο χρειάζεται για να γραφτούν στα κατάστιχα ως αργοπορημένοι. Τόσο […]

Νικόλας Περδικάρης | Δεσποινίς Φασόλι

Η μέρα αναπαύεται προτού καν αρχίσει. Κουλουριασμένη, άτονη, αφήνει τους άλλους να ξυπνήσουν πρώτοι. Άνθρωποι ψηλόλιγνοι, σαν την δεσποινίδα Φασόλι, που τα ευγενικά της χαρακτηριστικά ξεχειλίζουν στο πρόσωπο. Σου ανατρέπουν από την πρώτη στιγμή τις προκαταλήψεις. Η δεσποινίς Φασόλι δεν έχει πατρίδα. Όμως, παίρνει κάθε μέρα το αυτοκίνητό της· να φτάσει κάπου. Καρούλια λιγότερο ανθεκτικά, […]

Νικόλας Περδικάρης | Τατού

Καταχωνιασμένο στη μνήμη μου ένα σκαρίφημα της παιδικής μου ηλικίας. Παιδική ηλικία δεν υπάρχει, θα έλεγα. Μονάχα μικροί άνθρωποι μέσα στο χρόνο,  ανυπεράσπιστοι. Γι’ αυτό και το δείγμα σχεδίου σαν τατουάζ στην πλάτη μου δεν με αναπαριστά στ’ αλήθεια ως ανήλικο αγόρι. Γλυκό, κοντό, χοντρουλό, με φακίδες στο πρόσωπο. Αντίθετα δείχνει, σ’ όποιον μπορεί να […]

Νικόλας Περδικάρης | Ο βατήρας

Δύο μπουκάλες ξέχειλες, ζεστές σα φρατζόλες, θερμαίνονται κάτω από ένα λαμπερό ήλιο. Η κυρία Φλιξ κατάγεται από το Νότο. Δεν έχει φόβο μήπως λιώσει, γι’ αυτό άλλωστε την λένε και πυροφάγο. Φοράει καπέλο ψάθινο, επενδυμένο με δαντέλα και -καθώς την κοιτάζω από τις γρίλιες- μου φαίνεται κοφτή, χοντρή, μ’ έναν απαίσιο τρόπο γλυκιά, ενώ εμφανίζεται […]

Νικόλας Περδικάρης | Μάμα Κάρι

Πέρα από τις κορυφές της επαρχίας Κάπτρι, δοξασμένες αγελάδες σουλατσάρουν στο χωματόδρομο. Από το βάθος, οι σιλουέτες των κάρων αχνοφαίνονται, ροζ, με μια ελαφρά πράσινη απόχρωση, σαν σκουριά ή σαν άλλο αίμα, παράξενο, που βάφει τη μια τους πλευρά. Οι σκλάβοι, στα χωράφια, ξεθεώνονται γυμνοί. Από τα κόκαλά τους ξεπετάγονται, αιχμηροί, οι υπαινιγμοί πως κάποτε […]