Αντρέας Μαντάς | Rip It Up #3

© Αντρέας Μαντάς

Desire Breaming From The Eyes.

Οι συζητήσεις μοιάζουν να γίνονται στους κήπους της λεωφόρου Γκάμπριελ.

Και σκέφτεσαι πως τα απόντα είναι με πλήρη βεβαιότητα παρόντα νόωοι.

Το πρωί δεν σ’ αφήνουν να κοιμηθείς οι κορμοράνοι, οι γλάροι, ο κοκκινοπόδαρος καλαμοκανάς, η κουκουβάγια, η καρδερίνα.

Ο νους μπορεί να καταστήσει παρόντα όλα αυτά τα πτηνά έστω και φυσικώς απόντα.

Και οι αμφισημίες πολλές.

Σαν τον Μαμπέθ χωρίς τους στρατιώτες του Μακντάφ νιώθεις.

Και το αύριο ξέρεις ότι αιωνίως θα σέρνεται.

Ρώτησες : Γιατί κερί;

Η ζωή είναι διαβαίνουσα, φευγαλέα σκιά.

Κράτησε το αναμμένο.

Μακελειό μετά τον Μπέκετ 2020 τα μάτια του Τζος Καντάβερ.

Πόσο σώμα θα πρέπει να φάμε όλοι εμείς που το έδαφος θέλουμε να προετοιμάσουμε για τον έρωτα;

Το ρυάκι πολιορκεί τα όνειρα.

Πες : Τα, Τα, Τα

Ο Eisenhower είδε το πράγμα.
Είπε ότι αυτό είναι άρρωστο.
Ορκίζομαι ότι είδα το ίδιο πράγμα.
Ας παίξουμε με ασφάλεια.
Ποτέ δεν έμαθα πώς να παίξεις με ασφάλεια.

Σε τεταμένες καταστάσεις, τα πάθη φτάνουν στο μεγαλύτερο βαθμό οξύτητας.
Εκδηλώνονται με τρόπο πιο ζωηρό, πιο πειστικό.

Ορισμένες στιγμές της ανθρώπινης ζωής μόνο με την ποίηση μπορούν να αναπαρασταθούν πιστά.

Αυτή η προσπάθεια μας να συντονιστούμε με τον κόσμο.
Το ανέφικτο της κατάκτησης του ιδεώδους, η ανεπάρκεια του ‘εγώ’ αποτελούν μόνιμες πηγές απογοήτευσης.

Όλα τελειώνουν και αρχίζουν με την άφιξη του τρένου στον σταθμό της Λα Σιοτά.

Δεν είναι τόσο άσχημα, έτσι δεν είναι;

*Ο Αντρέας Μαντάς είναι Ηθοποιός και Καταστασιακός.