Αντρέας Μαντάς | Δεύτερη Φάση / Work in Progress #20

© Vivian Maier

Ξέρεις ακόμα να κολυμπάς;

Το φωτό δέντρο έξω κολυμπάει
και η ηθική είναι πάντα μια παρανόηση.

Το μάτι δούλος των εικόνων.

Οουζούκ ! Οουζούκ !

Τώρα είμαστε ξανά ζεστοί και δυνατοί.

Το alter ego μου σκοντάφτει στους διαδρόμους ενός ξενοδοχείου και η κάθε πόρτα αποτελεί την προσωπικότητα του και σχηματίζει το εγώ του.

Όπως και να χει, θ’ ανοίξω μερικές χαραμάδες στις πόρτες.

Δεν εγγυώμαι αν θα βρείτε ακριβείς απαντήσεις στα ερωτήματα σας.
Ίσως όμως μπορέσετε να συνδυάσετε μερικά κομμάτια.

Και το περπάτημα στο σκοινί γίνεται με τέλεια συνείδηση του κινδύνου.

Όταν γίνεται αυτό λέω στον εαυτό μου ότι ο πατέρας μου είναι ράφτης.

Χαίρεται βαθιά να φτιάχνει κάτι με τα χέρια του.

Κι αυτό το παιχνίδι είναι μια φτωχή καθησύχαση.

Δεν είναι μόνο φόβος.

Είναι και όνειρα, αναμνήσεις, κρυφές.

Το πρόσωπο που φωτίζεται ξαφνικά και άπλετα.

Το χέρι που υψώνεται.

Μία πλατεία την αυγή, όπου μερικοί ηλικιωμένοι κάθονται μ’ ένα σακί μήλα.

Είναι οι λέξεις που λένε δύο άνθρωποι σ’ έναν εντελώς προσωπικό τόνο και έχουν γυρισμένες τις πλάτες τους.

Μπορεί να μην τους βλέπω, αλλά μπορώ να τους ακούσω και να επαναλάβω τις λέξεις τους.

Εγκυμονεί μια ένταση.
Μία μυστική ένταση
που δεν έχω εντοπίσει, αλλά δρα μέσα μου σαν πιοτό.

Όλες αυτές οι εικόνες κολλάνε στο δίχτυ μου σαν ασημένια ψάρια.

Και είμαι κ γω μέσα σ’ αυτό.
Που ευτυχώς δεν ξέρω και ούτε μ’ ενδιαφέρει να μάθω την υφή του.

Κ’ όλο αυτό το παιχνίδι της φαντασίας το υποβάλλω σ’ έναν έλεγχο αλήθειας.

Ο Καλιγούλας δεν είναι νεκρός.

Βρίσκεται στον καθένα μας.

Σ’ οποιονδήποτε δοθεί εξουσία, αν έχει το θάρρος, αν αγαπάει τη ζωή, θ ‘ αποχαλινώνονταν αυτό το τέρας ή άγγελος που κουβαλάμε όλοι μέσα μας.

Και αυτό το ξόδεμα
θα πάρει μορφή στο παρόν.

Κ’ έτσι επιζούμε.

*Ο Αντρέας Μαντάς είναι Ηθοποιός και Καταστασιακός.