Αντρέας Μαντάς | Δεύτερη Φάση / Work in Progress #18

© Αντρέας Μαντάς

Πάνε μέρες που έχω πουλήσει την ηλεκτρική σκούπα του Aldus Huxley.

Και η αιωνιότητα μπορεί να χασμουριέται στις αμμουδιές.

Και δεν θα στενοχωρηθώ αν χάσω το φτωχό μου φωτοστέφανο.

Το ξεθωριασμένο φωτοστέφανο που κλεψα σε κείνο το ξωκλήσι στην Πάτμο.

Παχύρευστες λίμνες οι δρόμοι.

Ο Ιορδάνης στρέφεται προς τα πίσω.

Το Σινγκ Σινγκ σε αναζητά.
Εκτός βέβαια αν έβαλες τα φτερά του Cassiel.

Και κοιτάς τον κόσμο
που βουλιάζει 
με τη μούρη στο βάλτο.

Μόνο ένα πράγμα μας σταματά.

Η ομορφιά.

Αν αυτές είναι οι επικίνδυνες θάλασσες της νεραϊδένιας έρημης χώρας
τότε η φύση θα αποστραφεί το κενό.

Κάθε πρωί ψάχνω να βρω τη Βιπάσσανά μου.

Του Αγίου Γεωργίου του σάπισε το χέρι
και η γριά γυναίκα τον κοιτάζει με θολά γκρίζα μάτια.

Ο χαιρετισμός μου αντιγύρισε σαν πηχτή ηχώ.

Κ όμως
είμαι εδώ
ήρεμος
με μηλόπιτα και καφέ
με όλο το κορμί ευθυγραμμισμένο.

Μη ρωτάς τον ουρανό.
Ρώτα τα χαρτιά που γέμισαν με τους πυρετούς μας
για να ξεσκίσουν
αυτά
τα
σκοτάδια.

*Ο Αντρέας Μαντάς είναι Ηθοποιός και Καταστασιακός.