Αντρέας Μαντάς | Δεύτερη Φάση / Work in Progress #15

© Αντρέας Μαντάς

Because I know that time is always time
And place is always and only place

T.S. Eliot / Ash Wednesday

Ad Hoc.

Όλοι οι συμμαθητές μου του δημοτικού, έχουν κάνει κύκλο γύρω από μένα, κάτω από τον αιματοβαμμένο ουρανό της Louisiana. 

Σαν χορός αρχαίας τραγωδίας περπατάνε στα επιχρυσωμένα θραύσματα.

Έχω ξεχάσει που θέλω να πάω.

Snuff στη Fez, με τους Yo La Tengo, να κατέχουν το υποκείμενο της ιστορίας και τον iheardyoulooking Έγελο τους.

Ad Hoc.

1919.

2020.

2666.

Και το μίσος, η απελπισία, η αφ’ υψηλού περιφρόνηση είναι αληθινή.

Γι’ αυτόν τον κόσμο που είναι ένα φτιαγμένο αντικείμενο.

Αυτή η τραγικότητα είναι η δική μας ζωή.

Όλα είναι ύποπτα και μακάβρια.

Κ αν έχω απόλυτο δίκιο, τότε ας προκαλέσουν την αγανάκτηση όλων αυτών που δεν έχουν αγανακτήσει ποτέ.

Το τραγικό στοιχείο στο θάνατο είναι που μεταμορφώνει τη ζωή σε πεπρωμένο.

Και οι εξηγήσεις δεν σταματούν να μοιάζουν άφθαρτες, εύθραυστες, ανάλαφρες.

Είναι σαν ένας ιστός αράχνης φτιαγμένος πάνω σε κόκκινα άγρια λουλούδια.

Ο Τσάπλιν σκότωσε τον Σαρλό.

Ο Μαρσέλ τον Μαρσό.

Ο Μπαρό τον Ντεμπουρό.

Ο ουρανός γέμισε χειρονομίες.

Ας τραβηχτώ στα δίχτυα της μαζικής συνείδησης.

Σαν τον χασάπη του Κρο – Μανιόν.

*Ο Αντρέας Μαντάς είναι Ηθοποιός και Καταστασιακός.