Αντρέας Μαντάς | Δεύτερη Φάση / Work in Progress #14

© Ρίτσα Ελιού

Επηρεασμένος από τον Μεχτάμπ, μαθαίνω σιγά σιγά να γλεντάω το μαγειρεμένο κρέας.

Ο Gurdjieff κάθεται και ανακατεύει την κατσαρόλα, με τα μάτια καλυμμένα, και λέει με απόλυτη σοβαρότητα, το καλαμπούρι του Ραμπελαί : Μπορεί μια χίμαιρα, την ώρα που αιωρείται στο κενό, να τρώει δεύτερες προθέσεις;

Οι νυχτερινοί κάτοικοι του Ελ Τσίλο είναι λιγοστοί και το προσδόκιμο της ζωής τους ελάχιστο.

Και οι κάτοικοι του χωριού Ferness επίσης.

Έχεις δεί τα αστέρια να πέφτουν στο Pennan του Aberdeenshire στη Σκωτία;

Όλοι οι αποκηρυγμένοι της πόλης της Μονόπολης μιλάνε γι’ αυτό.

Οι ταυρομάχοι χορεύουν με το Theme from Great Cities.

Ξέρουν ότι διαίσθηση χωρίς συναίσθημα δεν κάνει.
Και συναίσθημα χωρίς νόηση.

Κάπως έτσι ο κερματισμένος άνθρωπος μαζεύει τα συντρίμμια του.

Τα χέρια βρίσκονται πάνω από την πόλη.

Πρώτη φορά που προσπαθώ να μην είμαι φάλτσος γι’ αυτό το απόλυτο χορωδιακό άσμα που λέγεται ζωή.

Η Αθηνά, με δεμένα τα μάτια, κάθεται με τους λύκους – ήφαιστους, στον πύργο.

Η ηθική τους δεν είναι ανθρώπινη.

Η δική της είναι θεϊκή.

Είναι η νόηση του Θεού και το συναίσθημα του ανθρώπου.

Non Toccar La Donna.

L’ Ultima Donna.

Ο Κανέτι και ο Μπόρχες βουτάνε στους ατέλειωτους καθρέφτες των Άγγλων.

Κ’ γω δεν είμαι παιδί.

Είμαι φύκι.

Και θα ξαναεμφανιστώ στα όνειρα σου το 2039.

Θα ‘χω μαζί μου τα αστέρια του Pennan 

Και 

το κρέας που μαγείρεψε ο Gurdjieff.

*Ο Αντρέας Μαντάς είναι Ηθοποιός και Καταστασιακός.