Αντρέας Μαντάς | Δεύτερη Φάση / Work in Progress #10

© Αντρέας Μαντάς

Τ’ όνομά μου;

Και τί μ’ αυτό;

Άραγε υπάρχει τρόπος να δραπετεύσει κανείς από τη ζωή χωρίς να πεθάνει;

Μακάρι να ήμουν η σιωπή του χρόνου ή ο Baron Samedi.

Οι σαπουνόφουσκες που κάνει το παιδί στη γωνιά του δρόμου είναι μια ολόκληρη φιλοσοφία.

Μας κόπηκε η όρεξη και παχύναμε στην υπεραγορά.

Απολαμβάνω τα πάντα σαν κάποιος που ξέρει ότι υπάρχει ο ήλιος.

Στην ατζέντα του David Jones, ο Phil May είναι γραμμένος ως God.

Και έξω μια μεγάλη σιωπή σαν ένας Θεός που κοιμάται.

Ακόμα και τα μόρια σωπαίνουν.

Ας με γνωρίσω στα μάτια των άλλων.

Θα σπάσω τους καθρέφτες σαν τον Μ.Β.

Μόνο τότε θα μπορέσω να κοπώ στο ξύρισμα με απόλυτη ηρεμία και χωρίς να σκέφτομαι τίποτα.

Δέχομαι το Σύμπαν όπως μου το έδωσε ο Phil May.
Αν ήθελε κάτι άλλο, θα μου το είχε δώσει.

Μου έδωσε το αλεξίπτωτο όμως, και τη δυνατότητα να είμαι ο Baron Saturday, σαν ένα θύμα που αγγίζει τα πράγματα και μπαίνει μέσα τους.

Μία κόκκινη σκιά φωτός βαραίνει πολύ ελαφριά τις κόγχες των ματιών μου.

Και το υπόλοιπο της ζωής μου υποπτεύει και υποπτεύεται.

Το ζεύγος του ελέους και του φόβου είναι ανεπαρκές.

Bona Fide, γλυκειά μου.

Bona Fide.

Κοίτα τους αριθμούς και που τελειώνουν.

Στο τάπερ της φασολάδας είναι το ανακάτεμα της Φύσης.

Οι άγιες Θείες που κανένας δεν προσεύχεται γι’ αυτές.

Είμαι ο γάιδαρος του παππού μου, που τον χτυπάνε και τον χαϊδεύουν.

Καλύτερα αυτό παρά ένας φύλακας κοπαδιών.

Καλύτερα ένας ίσκιος με στοχαστικές διαθέσεις παρά η ψυχή που δεν συγχέει το πραγματικό με το μη πραγματικό.

*Ο Αντρέας Μαντάς είναι Ηθοποιός και Καταστασιακός.