Αντώνης Τσόκος | Ημερολόγιο Πέμπτου ορόφου #6

© Μ ο ν ό κ λ

Σπάνια χάνω την απαισιοδοξία μου, παρόλα αυτά τις  ημέρες αυτές προσπαθώ να διατηρούμαι αισιόδοξος. Δεν είναι εύκολο, ο εγκλεισμός φέρνει όλο το σκοτάδι στο φως. Όλοι, άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο, έχουμε σκοτεινές λωρίδες μέσα μας. Κανένα θηλαστικό δεν μοιάζει στη ζέβρα περισσότερο από την ψυχή του ανθρώπου. Ο καλπασμός από το λευκό στο μαύρο είναι εντυπωσιακός.

Οι τοίχοι του σπιτιού όσο περνούν οι μέρες αυξάνονται. Μέχρι να βγω από εδώ μέσα θα έχουν φτάσει σε αριθμό τον πληθυσμό της χώρας.

Διαβάζω επίμονα, με μεγαλύτερη ευγένεια απ’ όση πριν τον εγκλεισμό. Ξαναδιαβάζω τη Μελαγχολία της αντίστασης, του Κρασναχορκάι. Οι συγκυρίες ευνοούν  τους παλιούς συντρόφους. Η ανάγνωση διαθέτει τη δική της μνήμη. Η δεύτερη ανάγνωση ενός βιβλίου περιλαμβάνει και τον αναγνώστη. Όσο περνούν τα χρόνια οι ήρωες των μυθιστορημάτων ωριμάζουν. Απόδειξη πως δεν παραμένουν αδρανείς εισπνέοντας σκόνη και υγρασία στα ράφια τη βιβλιοθήκης.

Από δέκα χρονών κρατώ ενθύμια από τους φίλους μου. Σημειώματα που ανταλλάξαμε, εισιτήρια από συναυλίες, θερινά σινεμά και θέατρα. Τακτοποιώντας τα κουτιά με αυτούς τους θησαυρούς έπεσα πάνω σε μια αφίσα από ένα αφιέρωμα στον Κωστή Παπαγιώργη.

Την αφίσα αυτή μας τη χάρισε ο Σάμης Γαβριηλίδης όταν ολοκληρώθηκε η εκδήλωση. Μία σ’ εμένα και μία στον Κωστή. Όταν φτάσαμε με τον Κωστή στην Αγίας Ειρήνης, η αυλή  του Poems & Crimes ήταν ασφυκτικά γεμάτη.  Ο Σάμης μας έδωσε καρέκλες από το μπαρ και καθίσαμε στο στενάκι ανάμεσα στην αυλή και στον τοίχο με τα γκράφιτι του Θάνου Γκιώνη. Ήταν πολύ όμορφη βραδιά, ο Μπαμπασάκης ήταν φανερά συγκινημένος. Ακολούθησαν δύο ακόμη αφιερώματα, στον Βακαλόπουλο και στον Λάγιο. Αυτές οι στιγμές μου λείπουν. Πέρασε και η παγκόσμια μέρα βιβλίου χωρίς την καθιερωμένη βόλτα στα βιβλιοπωλεία.

Από χθες κοιμάμαι και ξυπνάω με ένα ερώτημα:

Τι όνειρα βλέπουν οι άνθρωποι που δεν βλέπουν όνειρα;