Αντώνης Τσόκος | Ο ουρανός φθείρει τη μνήμη

© Jean-Pierre Favreau

Άκουγα τον ουρανό. Τα σύννεφα έλεγαν το όνομα σου. Δεν θυμάμαι πως σε λένε αλλά σίγουρα για εσένα μιλούσαν. Στην λύπη των ποιημάτων μου το πρόσωπό σου είναι ευκρινώς καταχωρημένο. Θα μπορούσα να ψάξω εκεί.
Δεν θέλω να φορτωθώ τη μυστηριώδη αφή των λέξεών σου. Ακουμπούν στα πιο ριψοκίνδυνα σημεία του εγκεφάλου. Ωστόσο δεν μπορεί κανείς να τυφλώσει τον ουρανό. Η βιαιότητα με την οποία η μνήμη ανασταίνει το μακρινό κάνει τον θάνατο αχνή γαλήνη. Εντωμεταξύ οι εργάτες τοποθετούν καινούργια παγκάκια στην πλατεία. Κι όλες οι έγνοιες γίνονται περίληψη.