Αντώνης Τσόκος | Μια μικρή πένθιμη ιστορία

© Masha Ivashintsova

Οι αράχνες έμπαιναν απ’ την ανοιχτή μπαλκονόπορτα. Διέσχιζαν την οροφή του υπνοδωματίου. Τους θερινούς μήνες το ταβάνι γινόταν κι αυτό πάτωμα.

Τα καλοκαίρια ο κόσμος δεν είχε καλή και ανάποδη. Τα πουλιά περπατούσαν στον ουρανό. Οι οικοδόμοι στα μαδέρια. Σήκωνε το κεφάλι της κι έβλεπε κάτω. Στα μαλλιά της φύτρωνε άσφαλτος. Η καρδιά της έτριζε σαν ξύλινο δάπεδο. Φθαρμένο στο κέντρο. Άθικτο στις άκρες.

Ένα χάδι έτρεχε σαν ιδρώτας στο λαιμό της. Το μόνο που ζητούσε ήταν μια μικρή πένθιμη ιστορία.