Αντώνης Τσόκος | Οι καλλίγραμμες γάμπες της κυρίας Κ.

© Henry Clarke

Ο ιεροψάλτης έβγαζε κάθε τόσο ένα στραγάλι από την τσέπη του, το κοιτούσε περίεργα και μονολογούσε. Σημασία έχει να διαλέγεις τη σωστή αίσθηση κάθε φορά. Το θυμιατήρι, ακουμπισμένο στο φέρετρο, σιγόκαιγε διακριτικά. Ο θυμόσοφος νεκροθάφτης ανέλυε διεξοδικά τα πλεονεκτήματα της μετά θάνατον έγγαμης ζωής.
Η σύζυγος του αποθανόντος ενοχλημένη από την αργοπορία του πατέρα Επιφάνειου – επιφανούς ιερέα του νησιού – μαδούσε εκνευρισμένη νεκρολούλουδα. Στο διπλανό στασίδι, ο τελευταίος εν ζωή φίλος του μακαρίτη εξήρε την ορθοφωνία του εξαφανισμένου ιερέα.
Πέθανε ο πατέρας Επιφάνειος, ανήγγειλε ο νεωκόρος, παγώνοντας τους παραβρισκόμενους.
Ασάλευτος, κομψός στο ριγέ κουστούμι του, ο νεκρός συνέχισε να απολαμβάνει τις καλλίγραμμες γάμπες της κυρίας Κ.